گام دوم دكارت، اثبات تجرد انديشه است؛ يعنى اثبات غير مادى بودن من انديشنده؛ بدين صورت كه من انديشنده غير قابل تقسيم بوده و داراى فهم و اختيار است

وى مى‏خواست يقينى را پايه گذارى كند كه شك نتواند در آن نفوذ نمايد، لذا در هر چه مى‏توانست شك كند، شك كرد تا به چيزى برسد كه ديگر نتواند در آن شك كند

راسل در نقد خود بر دكارت مى‏گويد: دكارت در استدلال بر وجود خودش، از قانون عليت و مقولات استفاده كرده، در حالى كه قانون عليت و مقولات را قبلاً اثبات نكرده است

استدلال اول دكارت بر غير مادى بودن ذهن بدين طريق است كه ماده (يعنى الكترون و پروتون) تابع قوانين فيزيك است واز خود هيچ اختيارى ندارد

همان‏گونه كه سكون از سلب حركت و ظلمت از سلب نور، گرفته شده‏است؛ چون وجود ازلى قائم بالذات يك امر عدمى نيست؛ بلكه يك امر وجودى

از آنجا كه تصورات غير اختيارى و ناخواسته، اعم از واقعيت خارجى و رؤياست، مراجعه به نشانه‏هاى تشخيص واقعيت از رؤيا، يك ضرورت است

ذهن يا من انديشنده، موجودى است غير قابل تقسيم و داراى فهم و اختيار؛ در حالى كه بدن يا جسم مادى، موجودى است قابل تقسيم و بدون فهم و اختيار

پی نوشت های مقالات نقدی بر فلسفه ارسطو یی و نقد فلسفه دکارت